Μπλε βαθύ σχεδόν μαύρο MOBI Æ

Μπλε βαθύ σχεδόν μαύρο❮Download❯ ➹ Μπλε βαθύ σχεδόν μαύρο Author Thanassis Valtinos – Varanus.us Λάθος άνθρωποι, λάθος κόσμος, λάθος λέξεις και όλα αυτά τα συνειδητοποίησα σε μια ηλικία λάθος επίσης Δηλαδή Λάθος άνθρωποι, λάθος κόσμος, λάθος λέξεις και όλα αυτά τα συνειδητοποίησα σε μια ηλικία λάθος επίσης Δηλαδή μεγάλη, θα προτιμούσα να ξέρω τρακόσιες λέξεις και να μου φτάνουν και να μπορώ Μπλε βαθύ PDF \ να ζήσω με αυτές Να μη χρειάζομαι άλλες Γιατί τελικά η γλώσσα τι είναι; Μια ακλαβιά είναι και δεν σε λυτρώνει, ό,τι και να λένε, και τυραννιέσαι απλώς Σαν τη θάλασσα που την έχουν κάνει και σύμβολο Χτυπιέται που είναι κλεισμένη στις κοίτες της, και δεν μπορεί να τις ξεπεράσει, γιατί αν τις ξεπεράσει θα πλημμυρίσει τον κόσμο και θα χαθεί Χτυπιέται και ύστερα αποκάνει και εμείς νομίζουμε ότι αυτό είναι γαλήνη, ενώ είναι η πιο βαθιά απελπισία Γιατί μόνο μέσα στο σχήμα που της δίνουν οι κοίτες της μπορεί να υπάρχει, πράγμα που είναι επίσης σκλαβιά Αλλά τώρα πρέπει να φύγω.

Μπλε βαθύ σχεδόν μαύρο MOBI Æ
    Μπλε βαθύ σχεδόν μαύρο MOBI Æ αποκάνει και εμείς νομίζουμε ότι αυτό είναι γαλήνη, ενώ είναι η πιο βαθιά απελπισία Γιατί μόνο μέσα στο σχήμα που της δίνουν οι κοίτες της μπορεί να υπάρχει, πράγμα που είναι επίσης σκλαβιά Αλλά τώρα πρέπει να φύγω."/>
  • Paperback
  • 84 pages
  • Μπλε βαθύ σχεδόν μαύρο
  • Thanassis Valtinos
  • Greek, Modern (1453-)
  • 15 February 2017
  • 9789600512786

    10 thoughts on “Μπλε βαθύ σχεδόν μαύρο MOBI Æ

    Μπλε βαθύ σχεδόν μαύρο MOBI Æ αποκάνει και εμείς νομίζουμε ότι αυτό είναι γαλήνη, ενώ είναι η πιο βαθιά απελπισία Γιατί μόνο μέσα στο σχήμα που της δίνουν οι κοίτες της μπορεί να υπάρχει, πράγμα που είναι επίσης σκλαβιά Αλλά τώρα πρέπει να φύγω."/>
  1. says:

    Ογδόντα σελίδες συνεχόμενου εσωτερικού μονόλογου μιας μεσήλικης γυναίκας, χωρίς δομή ή κεφάλαια, που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα. Μοναξιά, φθορά, θάνατος, και η δυστυχία μιας ανικανοποίητης ζωής τα κεντρικά θέματα που κυριαρχούν στις σκέψεις της αφηγήτριας. Ο Βαλτινός μπαίνει διεισδυτικά στον γυναικείο ψυχισμό αλλά το βιβλίο είναι πέρα και πάνω από αυτόν, μιας και τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται είναι υπεράνω φύλων, είναι πανανθρώπινα. Ο λόγος απλός και άμεσος αλλά ποτέ απλοικός, με μια προφορική αμεσότητα (αλλά και με μια αγωνία και μεράκι για τη γλώσσα) που συνεπαίρνει. Όπως έχει πεί ο ίδιος ο Βαλτινός, το θέμα δεν είναι το στόρυ, είναι οι λέξεις που το κουβαλάνε. Και εδώ, παρόλο που δεν υπάρχει στόρυ, δεν πάει χαμένη ούτε μια λέξη.


  2. says:

    Ένα βιβλιο που έχω λατρέψει. Το ειχα διαβάσει μελετώντας τον εσωτερικό μονόλογο και από τότε το διαβάζω κάθε φορά που θέλω να ξυπνήσω συναισθήματα και σκέψεις. Έχω λατρέψει φράσεις και φράσεις από αυτές τις λίγες σελίδες :Γιατί να μην μπορούν να πούν την αλήθεια δυο άνθρωποι; Κι εσύ δεν μου είπες τίποτε αφού δεν είχες ανοίξει το στόμα σου. Ίσως η σιωπή να είναι η δική σου αλήθεια.
    Ενα απο τα βιβλία που συστήνω!


  3. says:

    Εχω την αίσθηση ότι το συγκεκριμένο έργο θα προκαλέσει ένα μικρό σοκ σε μια γυναίκα.
    Ο Βαλτινός παραληρεί ως να ήταν ο ίδιος μια γυναίκα γεμάτη αγωνίες, ανασφάλειες, πόνο, πίκρα, θέληση, κουράγιο.
    Πώς άραγε τα κατάφερε να εισχωρήσει τόσο βαθιά στο ψυχισμό της γυναικείας προσωπικότητας;
    Εργο δύσκολο να αναγνωστεί, όμως σπουδαίο, όσο σπουδαία είναι η νύχτα που διαδέχεται τη μέρα και η μνήμη που δεν χάνεται τον ύπνο.


  4. says:

    Το διήγημα του συγγραφέα Θανάση Βαλτινού, 'Μπλε Βαθύ, Σχεδόν Μαύρο,' έχει γνωρίσει, μετά από την πρώτη του έκδοση στα 1985, την περίοδο της Μεταπολίτευσης, πολλές επανεκδόσεις. Η παρούσα είναι η ένατη έκδοση του συγκεκριμένου έργου του συγγραφέα της 'Καθόδου των Εννιά,' και κυκλοφόρησε, το 2015, από το 'Βιβλιοπωλείον της Εστίας.' Σε αυτή τη μικρού μεγέθους νουβέλα, παρατηρούμε τον εσωτερικό μονόλογο μίας γυναίκας ώριμης ηλικίας που, εν προκειμένω, θέτει στο μικροσκόπιο όχι μόνο την ζωή της, αλλά και τις επιλογές στις οποίες και προέβη κατά τη διάρκεια αυτής. Με έναν αφηγηματικό ρυθμό που επιλέγεται να είναι άμεσος και κοφτός, φανερώνοντας την επιθυμία του γυναικείου υποκειμένου να μιλήσει, ο Θανάσης Βαλτινός συγκροτεί μία ατμόσφαιρα οικιακή και με εξομολογητική διάθεση, που θα μπορούσε να ενυπάρχει σε οποιαδήποτε διαμέρισμα πολυκατοικίας, εκεί όπου τον πρώτο λόγο τον έχει η γυναίκα που ομιλεί, επεξεργαζόμενη εμπρόθετα το υλικό που της προσφέρει η δική της ζωή. Ως προς αυτό, είναι ενδεικτικό το ό,τι οι λεπτομέρειες που δίδονται στον αναγνώστη σχετικά με την ίδια την πρωταγωνίστρια και τα πρόσωπα του οικογενειακού της περιβάλλοντος, είναι όσες χρειάζεται ώστε να έρθει στο φως η δυνατότητα 'ιχνηλάτησης' μίας πορείας, η ίδια επίκληση σε μία μνήμη που διαρκεί για να αποδώσει εκ νέου, και αυτή την φορά περισσότερο ανοιχτά και 'δικαιικά.' Δύναται να σημειώσουμε, πως μορφολογικά, η νουβέλα 'Μπλε Βαθύ, Σχεδόν Μαύρο, κινείται στον αντίποδα ίσως του πλέον γνωστού έργου του Θανάση Βαλτινού που είναι η 'Κάθοδος των Εννιά.' Εάν στην 'Κάθοδο' που εγγράφει συμβολικές, πολιτικές και ιστορικές προεκτάσεις, η αφήγηση, δίχως να σχετικοποιεί το περίγραμμα της δράσης, υιοθετεί και διαλογικά μοτίβα, τότε, στο μικρό διήγημα 'Μπλε Βαθύ, Σχεδόν Μαύρη,' βαρύτητα αποκτά ο εξομολογητικός μονόλογος μίας γυναίκας, που, ευρισκόμενη εν μέσω 'κρίσης,' αποκαλύπτει την βαθύτερη συναισθηματική της κατάσταση. Και όμως, προσδιορίζοντας μία κατάσταση οιονεί 'αδιεξόδου,' τα δύο διηγήματα δεν πέφτουν στην 'παγίδα' της αυτο-αναφορικότητας, με την 'διέξοδο' να αναζητείται μέχρι την τελευταία στιγμή. Στο 'Μπλε Βαθύ, Σχεδόν Μαύρο,' συναρθρώνονται η εξομολογητική διάσταση με την αίσθηση της αστικής αλλοτρίωσης και του εγκλωβισμού σε μία ζωή λανθασμένων επιλογών και στενών προσδοκιών, η αφήγηση που δεν υποπίπτει σε έναν μελοδραματισμό διαρκείας, με την υπόγεια και μη κριτική, των στερεοτυπικών αντιλήψεων με τις οποίες μία μέση ελληνική οικογένεια τρέφει αυτάρεσκα το φαντασιακό της (βλέπε την αναφορά της γυναίκας ό,τι ποτέ δεν πίστεψε ότι ο γιος μου είναι ο καλύτερος), συμπεριλαμβάνοντας αυτά τα επιμέρους στοιχεία σε μία κατά βάση συνειδησιακή ροή του λόγου. Εδώ έχουμε να κάνουμε με την ένταξη της νουβέλας σε ένα στο υπο-είδος του μυθιστορήματος-μαρτυρίας για το οποίο και κάνει λόγο η Μαρία Αθανασοπούλου σε μία κατατοπιστική της ανάλυση για το έργο του Θανάση Βαλτινού, ανάλυση που συγκεκριμενοποιείται και στο μυθιστόρημα 'Επείγουσα Ανάγκη Ελέου,' στο εγκάρσιο σημείο όπου αναδεικνύονται οι όψεις μίας ιδιαίτερου τύπου, κριτικής στο μοντέλο των οικογενειακών-διαπροσωπικών σχέσεων εν Ελλάδι, σε μία οικογενειακή γενεαλογία που δεν θεωρείται 'στρεβλή,' όσο καθηλωτική της ανάπτυξης της προσωπικότητας ενός παιδιού. Ο συγγραφέας συγκροτεί έναν γυναικείο χαρακτήρα που προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ μνήμης και μαρτυρίας, προσιδιάζοντας προς την ίδια κατεύθυνση της υπαρξιακού τύπου, 'έκρηξης' που δεν εντοπίζεται φανερά, όσο καθίσταται βουβή. Σε αυτό το σημείο θα προσθέσουμε πως έχουμε να κάνουμε μία βουβή συνειδησιακή 'έκρηξη,' η οποία, θέτοντας στο επίκεντρο επιλογές και σταθμίσεις ζωής και κοινωνικών σχέσεων, αποκτά το περίβλημα του χρόνου: Όλα όσα πρέπει να ειπωθούν θα ειπωθούν, σε έναν χρόνο που πλέον έχει ωριμάσει. Και η γλώσσα, μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος; Η γλώσσα δεν είναι παρά η προβολή στον παροντικό χρόνο, της 'ενσάρκωσης' της 'σκλαβιάς' που σχετίζεται με την παράμετρο του 'ορθού' γλωσσικού κωδικά: Όλοι μας την ζωή πασχίζουμε να 'δαμάσουμε' τους κώδικες της γλώσσας, επιλέγοντας την κάθε φορά ορθή λέξη.' Και το σημείο αυτό τονίζεται έντονα με τρόπο που μετασχηματίζει την γλώσσα σε 'σκλαβιά' όπως ρητά δηλώνει η γυναίκα της νουβέλας. Γιατί τελικά η γλώσσα τι είναι; Μια σκλαβιά είναι και δεν σε λυτρώνει, ό,τι και να λένε, και τυραννιέσαι απλώς.'' Το σημαίνον της 'απολύτρωσης' εκλείπει, διευρύνοντας τα όρια μίας αφήγησης απο-ηρωοποιημένης και απο-ιεροποιημένης. Μία καθημερινή γυναίκα κινείται στον πραγματικό χρόνο, ή αλλιώς, καθιστά το απτό, το άμεσο και το βραχυπρόθεσμο στη μόνη πραγματικότητα. Είναι σε αυτό το σημείο όπου και εντός του διηγήματος και μάλιστα προς το τέλος του, υπεισέρχεται το στοιχείο της μνήμης, του πεδίου που αποκτά τους επι-γενόμενους όρους μίας σημαίνουσας παραδοχής, που παράλληλα αποκαλύπτει ό,τι ειπώθηκε προηγουμένως. Αλλά η μνήμη δεν παραμερίζεται. Η μνήμη είναι. Μία μετέωρη γυναίκα αναζητεί τον βηματισμό σε μία μετέωρη και 'υπνωτισμένη' κοινωνία, εμπερικλείοντας το υπόδειγμα της ομολογίας που δεν είναι ομολογία 'ενοχής,' αλλά επώδυνης επίγνωσης που αποκτάται λέξη-λέξη: Λάθος άνθρωποι, λάθος κόσμος, λάθος λέξεις- και όλα αυτά τα συνειδητοποίησα σε μία ηλικία λάθος επίσης.'' Το ενδεχόμενο της επιστροφής δεν υπάρχει. Αντιθέτως, καθίσταται εμφανής η στροφή προς τις εκφάνσεις της επίγνωσης. Τελικά, η γλώσσα εγκλωβίζει, ή ο κομφορμισμός που εμβαπτίζεται στα νάματα της 'ευτυχίας,' οικογενειακής, επαγγελματικής και κοινωνικής; Ο συγγραφέας αφήνει το ερώτημα ανοιχτό.


  5. says:

    Una sessantina di pagine di monologo interiore di una donna di mezza età, senza struttura o capitoli ma che comunque non fa calare l'attenzione dalla prima all'ultima pagina. La solitudine, il decadimento, la depressione, la morte e la miseria di una vita insoddisfatta. Blu scuro quasi nero è un libro che penetra la psiche femminile, cosa assai incredibile visto che l'autore è un uomo, qualcosa di meraviglioso, vivo, vero.


  6. says:

    Μια κατάθλιψη διάχυτη σε αυτό το βιβλίο , πιο πολύ με στεναχώρησε παρά με ευχαρίστησε η ανάγνωσή του.
    Την ίδια στιγμή που ήταν πανέμορφο στο σύνολό του.
    Αυτά τα παράδοξα..


  7. says:

    Υπέροχο, ζωντανό, αληθινό, κάτι σαν ένα πιο σύγχρονο τρίτο στεφάνι. Δεν ήθελα να τελειώσει!! Αν ήταν πιο εκτενές μπορεί να ξεπερνούσε και το κείμενο του Ταχτσή.


  8. says:

    Ακατάληπτο, χωρίς πλοκή αλλά και χωρίς να με πείθει και χωρίς να με συγκινεί.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *